Gęsta śnieżnobiała mgła ścieliła się sennie na skaliste zbocza wąwozu. Pośród leniwie przesuwających się jasnych obłoczków raz po raz wyrastały ciemne sylwety poszarpanych głazów i stromych pagórków. Kropelki porannej rosy oblepiły skąpo rosnącą tu i ówdzie rdzawo-zielną roślinność. Nad górską krainą zaległa drzemiąca cisza. Był 30 listopada 1808 roku. W mlecznej poświacie dało się dostrzec majaczące sylwetki pnących się mozolnie ku górze postaci. Szli ostrożnie, niemalże po omacku wsłuchując się w przestrzeń przed sobą. Uważnie badali każdy kolejny odcinek kamienistej drogi.