Nie bez powodu impresjonizm przypomina charakterem zbuntowanego i świadomego wieszcza. Ukształtowany w trzeciej tercji XIX wieku styl rygorystycznie odrzuca potrzebę akademickiej metafory, dokładności w odtwarzaniu osób i przedmiotów. Artysta wybiera przyjemność delektowania się kunsztem chwili, zmiennością światła. Malarze już nie szukają odpowiedzi na pytanie “Co namalować?”, lecz “Jak namalować najlepiej?”. Opuszczają strefę komfortu własnego atelieur, i przecierają nieznane sobie dotąd szlaki w plenerze.