Iluzjonistyczne malarstwo, czyli sposób malowania łudząco przypominający trójwymiarową przestrzeń, używane było w sztuce już od starożytności. Szczególną sławę zyskało w renesansie i baroku, kiedy wykorzystywane było do podkreślenia metafizyki ukazanych scen, lub odwrotnie – aby nadać mistycznym wydarzeniom ramy codzienności. Ta metoda prawie zawsze jednak była środkiem korespondującym z treścią dzieła lub służyła do ukazania wirtuozerii artysty.