W połowie lat 20. XX wieku polski krytyk sztuki, Wacław Husarski, wskazywał na obecność w malarstwie europejskim silnego „prądu klasycznego”, który coraz dobitniej wyłaniał się z chaosu namnażających się tendencji artystycznych, zwykle awangardowych, popularnie określanych mianem „-izmów”. Istotnie,  powrót do tradycji klasycznych i swoiste „wołanie o ład” można zaobserwować w sztuce wielu krajów europejskich okresu międzywojennego. Szczególnie silnie ujawnia się w malarstwie francuskim. Do korzeni powracają artyści pracujący we Włoszech m.in.