Rozwój sztuki starożytnego Egiptu zależał w dużym stopniu od warunków naturalnych i religii, ściśle związanej z ustrojem państwa. Ustrój ten jak i stosunki społeczne nie ulegały zmianom przez wieki, przez co charakter sztuki nie podlegał częstym przeobrażeniom. Rytm corocznych wylewów Nilu, którego Egipt był „darem” wyznaczał kolejne lata obfitych plonów wąskiego pasa uprawnych ziem otoczonych pustynnym krajobrazem. Surowe otoczenie doliny Nilu jakkolwiek nie nadawało się do uprawy ani nie dostarczało drewna z punktu wiedzenia sztuki było istotne.

            Kolebką cywilizacji starożytnego Egiptu była Dolina Nilu, tworząca na obszarze od pierwszej katarakty na południu po żyzną deltę na północy naturalną zamkniętą całość. Żyjący w niewielkich grupach mieszkańcy zajmowali się początkowo łowiectwem i zbieractwem, lecz z czasem ich gospodarka zmieniła się na rolniczą, źródłem utrzymania stała się hodowla zwierząt i uprawa zbóż. Mieszkańcy doliny wznosili domy z mułu i trzciny, produkowali gliniane naczynia zdobione geometrycznymi formami, później zaś także motywami figuralnymi.