STAROŻYTNOŚĆ

Piramida Chefrena i sfinks

            Monumentalna sztuka Starego Państwa nie ma sobie równych pod względem realizacji założeń ideowych dawnego Egiptu. Do najważniejszych realizacji tego okresu należy architektura sepulkralna, której z czasem podporządkowano nawet naturę. Grobowce przeszły znamienną metamorfozę od mastab – budowli grobowych w kształcie ściętego ostrosłupa do piramidy w kształcie ostrosłupa. Formą przejściową jest piramida schodkowa, złożona z kilku nałożonych na siebie zmniejszających się ku górze mastab, jak w piramidzie Dżosera.

Fragment reliefu (kanon postaci)

            Rozwój sztuki w dużej mierze wynika z sytuacji politycznej. Przez tysiąclecia elementem niezbędnym, obowiązującym artystów wszystkich obszarów był kanon, który należy rozumieć jako zespół wzorów, metod i reguł obowiązujących w określonym czasie odnośnie do przedstawiania postaci, form architektonicznych oraz wszelkich form artystycznych stosowanych na określonym obszarze. Regulujący zasady obowiązujące w malarstwie, rzeźbie i płaskorzeźbie kanon, był wyrazem poglądów estetycznych poszczególnych epok rozwoju kultury, zwykle też miał określone znaczenie religijne i polityczne.

Paleta króla Narmera

            Powstanie cywilizacji egipskiej było związane z warunkami naturalnymi, przede wszystkim zaś z klimatem, umożliwiającym przekształcenie gospodarki zbieracko-rybacko-łowieckiej w wytwórczą, polegającą na hodowli zwierząt i uprawie roślin. Pierwotne osady rozwinęły się w wielkie miasta-państwa, nierzadko wiodące ze sobą wojny. Jednoczenie osad w większe organizacje doprowadził do powstania dwóch państw: na północy obszaru obejmującego Deltę Nilu (zwanej Dolnym Egiptem), na południu zaś długiego pasa upraw wzdłuż Nilu, zwanego Górnym Egiptem.

Strony

Grantodawcy

Logotyp programu Kultura Dostępna oraz Narodowego Centrum Kultury
Wschodzący Białystok - logotyp miasta Białystok
Żubr - logotyp Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego
Logotyp Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego