Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Franciszek Mączyński, młody Polski architekt mając zaledwie 24 lata w 1897 roku zgłasza do konkursu swój projekt gmachu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, łączący elementy antycznej architektury z obiegającym budynek secesyjno-symbolicznym fryzem zaprojektowanym przez Jacka Malczewskiego i wygrywa zdobywając przy tym duży rozgłos, a jego efektowne dzieło zostaje zrealizowane w roku 1901.
Franciszek Mączyński urodził się w 1874 r. w Wadowicach, zmarł w Krakowie w roku 1947. Był polskim architektem i konserwatorem zabytków. Swoje studia rozpoczął w 1892 r. w Państwowej Szkole Przemysłowej w Krakowie, rozwijając umiejętności pod kierunkiem Sławomira Odrzywolskiego, a po szkole kontynuował pracę w jego biurze projektowym. Od 1897 r. współpracował z Tadeuszem Stryjeńskim. Wygrywając konkurs na projekt siedziby Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, inspirowany wiedeńskim pawilonem „Secesji”, a zrealizowanym w 1901 r. uzyskał rozgłos i sławę.
W 1595 roku król Zygmunt III objął patronat i obowiązki głównego fundatora budowy kościoła jezuitów w Krakowie. Niedługo później, w Rymie, powstał plan świątyni (jego autorstwo wiązane jest z Giovannim de Rossis, generalnym nadzorcą budowli jezuickich), a w 1597 roku położono kamień węgielny pod jej budowę. Pracami kierował wówczas Józef Brizio, budowniczy związany z zakonem jezuitów i nadzorujący przebieg realizacji wielu innych świątyń jezuickich na terenie Rzeczypospolitej. Jego obowiązki blisko dwa lata później przejął Giovanni Maria Bernardoni.
