Opéra Garnier
Charles Garnier, gmach Opery Paryskiej (zwany także Palais Garnier lub Opéra Garnier), budowany w latach 1861–1875
Paryż, Francja
Panteon, kościół Sainte Geneviève
Klasycyzm we Francji był stylem, który nigdy nie oddał pola barokowi, jak to się stało w innych krajach europejskich. Już w latach czterdziestych XVIII wieku Jacques-Francois Blondel założył prywatną akademię, która kształciła architektów zgodnie z ideałami antyku. W 1753 roku jezuita Marc-Antoine Laugier napisał esej, w którym domagał się powrotu klasycznych form. Barok, epoka teatralnych form, dynamicznej linii w rzeźbie i architekturze, ascezy w religii i jednocześnie przepychu dworów, w tym papieskiego opanował całą Europę kontynentalną i dotarł także do Francji.
Marsylianka - Wymarsz ochotników w 1792
Łuk triumfalny, stojący na placu Charlesa de Gaulle’a, na skraju Pól Elizejskich w Paryżu, jest jedną z najsłynniejszych i powszechnie rozpoznawalnych budowli nie tylko Francji, ale i całej zachodniej Europy. Ten potężnych rozmiarów pomnik o wysokości 51 oraz szerokości 44,9 metrów, zaprojektowany przez Jeana Chalgrina, jednego z najważniejszych przedstawicieli klasycyzmu w architekturze, budowany był, z przerwami, przez trzydzieści lat. Jego wykonanie zlecił Napoleon Bonaparte w 1806 roku, po zwycięskiej bitwie pod Austerlitz.
