Od drugiej połowy XIX w. część artystów negowała schematy dotychczas stosowane w malarstwie, których nauczano w akademiach. Pragnąc odnowy języka sztuki, rezygnowali oni z przedstawiania na dwuwymiarowym obrazie złudzenia trójwymiarowej rzeczywistości. W ślad za autorami japońskich grafik, które napływały do Europy po przerwaniu izolacji Kraju Kwitnącej Wiśni, podkreślali płaskość powierzchni dzieła. Zamiast komponować scenę, która wyglądała na zatrzymaną w ruchu, woleli oddawać dynamikę zmieniającej się rzeczywistości.

Połowa XIX wieku to czas początku przemian artystycznych. Już wkrótce Akademia jako instytucja opiniotwórcza miała zostać wystawiona na próbę innego spojrzenia na sztukę, wykraczania artystów poza narzucone ramy. We Francji powstał nowy ruch – impresjoniści. Ich twórczość, wyszydzana przez publiczność, wywołująca skandale i krytykowana przez ówczesnych znawców malarstwa miała na zawsze zmienić postrzeganie artysty, ale przede wszystkim dała twórcom wolność wypowiedzi.