XX-wiecznym awangardowym malarzom nie wystarczało odtwarzanie zewnętrznego świata. W obrazach deformowali go, żeby zwrócić uwagę na ukryte aspekty rzeczywistości. Kubiści pragnęli poznać wnętrze przedmiotu, rozbijając go na zgeometryzowane części.  Dadaiści także zbuntowali się przeciwko utartym regułom sztuki. Ich antyestetyczna twórczość godziła zarówno w zastane schematy artystyczne, jak i w wartości wyznawane przez społeczeństwo. Uznali, że nie sprawdziły się, skoro doszło do I wojny światowej.

Na początku XX w. nastąpił istny wysyp kierunków awangardowych w sztuce, kierunków poszukujących własnego języka wyrazu, negujących to co tradycyjne. Fowizm, futuryzm, kubizm, konstruktywizm. Wymienione nurty łączyło odgrodzenie się grubą kreską od dzieł sztuki tradycyjnej poprzez stosowanie nowatorskich rozwiązań formalnych, tematycznych czy estetycznych, oznaczających rezygnację z klasycznie pojmowanego piękna. Ponadto tragedia I wojny światowej zachwiała wiarą w zmianę człowieka na lepsze poprzez sztukę.