Zerwanie z przedstawianiem rzeczywistych form w plastyce stanowiło jeden z największych przełomów w sztuce XX wieku. Jeszcze do drugiej dekady wieku wszelkie prace odchodzące od realności były marginalne albo opatrywano je tytułami próbującymi dodać im narracje (jak między innymi w niektórych pejzażach J. M. W. Turnera, w których rzeczywiste elementy zostają rozmyte przez zjawiska atmosferyczne, całkowicie je odrealniając), albo uznawano je za kompozycje obce, drugiej kategorii (jak w przypadku sztuki Islamu).