Kompozycja w  czerwieni, żółci i błękicie należy do licznej serii obrazów, które Piet Mondrian zaczął malować na początku lat 20. XX wieku, a które komentatorzy jego twórczości zgodnie uważają za reprezentujące dojrzały styl artysty, wypracowany w oparciu o  przemyślenia na temat harmonii, barwy i porządku rządzącego rzeczywistością. Te niewielkich rozmiarów płótna stanowiły nową jakość w poszukiwaniach istotnego dla sztuki i różnorodnego pod względem języka wypowiedzi kierunku, jakim był abstrakcjonizm.

Georg Grosz odegrał znaczącą rolę w berlińskim ruchu dada w latach 1917–1920. W 1920, czyli już w roku swego artystycznego debiutu w Monachium, brał udział w tak ważnym wydarzeniu jak I Międzynarodowa Wystawa Dada w Berlinie. Grosz współpracował m.in. z Johnem Heartfieldem czy Raoulem Hausmannem. Dziś Grosza uznaje się też za jednego z ojców techniki fotokolażu. Podkreślmy, że dada nie było jednorodnym ugrupowaniem o jasno określonym programie.