Na początku lat 20. XX wieku miejscem, do którego najchętniej ściągali artyści, był Paryż. Ta mekka artystycznych rewolucjonistów przyciągała jak magnes, by skupić ich najpierw w dzielnicy Montmartre, a później Montparnasse. Swoje pracownie mieli tu Pablo Picasso, Georges Braque i Henry Matisse, i stąd wytyczali nowe kierunki w sztuce. Osiedlali się tutaj także indywidualiści, jak Henry Rousseau, Marc Chagall czy Amedeo Modigliani, którzy pozostali sobą i wnosili własne świeże spojrzenie na malarstwo.

Sztuka pierwszych dekad XX wieku wielokrotnie była próbą przeniesienia trudnych do nazwania uczuć na obraz. Często zadaniem widza nie było rozpoznanie ikonografii, wyłapywanie intelektualnych smaczków, ale właśnie wejście w nastrój dzieła i  utożsamienie z emocjami autora. Jednym z ciekawszych, a mniej znanych nurtów sztuki nowoczesnej, w której właśnie główną rolę odgrywał nastrój, była sztuka metafizyczna. Kierunek ten, to oryginalne zjawisko w dwudziestowiecznym malarstwie, którego głównymi reprezentantami byli Giorgio i Savinio de Chirico oraz Ferraro Carra.