Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
We wszystkich narracjach na temat życia i twórczości malarza, grafika i rysownika, autora tekstów z zakresu historii sztuki Tadeusza Makowskiego, urodzonego w 1882 w Oświęcimiu, zmarłego w Paryżu w 1932 roku, dominuje wizja artysty osobnego, wytrwale szukającego własnego języka, bystrego obserwatora natury i człowieka, samotnika, dla którego malarstwo to nie tylko pasja, ale także praca pojmowana w kategoriach etycznych.
Zerwanie z przedstawianiem rzeczywistych form w plastyce stanowiło jeden z największych przełomów w sztuce XX wieku. Jeszcze do drugiej dekady wieku wszelkie prace odchodzące od realności były marginalne albo opatrywano je tytułami próbującymi dodać im narracje (jak między innymi w niektórych pejzażach J. M. W. Turnera, w których rzeczywiste elementy zostają rozmyte przez zjawiska atmosferyczne, całkowicie je odrealniając), albo uznawano je za kompozycje obce, drugiej kategorii (jak w przypadku sztuki Islamu).
Tamara Łempicka, kreatorka własnego życia, która nie tylko sfałszowała swoją metrykę zmieniając datę urodzenia z 11 maja 1895 r. na 16 maja 1898 r., ale także uczyniła z siebie rodowitą Polkę, warszawiankę. Jako bardziej prawdopodobne miejsce jej urodzenia przyjmuje się Moskwę. Była córką Borysa Gurwicz-Górskiego należącego do nielicznego grona bardzo majętnych rosyjskich Żydów oraz Malwiny Dekler, której rodzina w Warszawie posiadała koneksje wśród polskiej elity. Choć ojciec Tamary był kupcem, to ona sama informowała, że jest adwokatem.
