Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
W 1949 roku władze komunistycznej Polski zaczęły lansować doktrynę realizmu socjalistycznego jako jedyną właściwą formę sztuki. Jeszcze w 1947 roku, z okazji otwarcia radiostacji we Wrocławiu, Bolesław Bierut podkreślał potrzebę udostepnienia kultury ludziom pracy. Otwarcie krytykował sztukę, która nie odpowiadała potrzebom swoich czasów i która tworzona była z pobudek innych niż czysto pragmatyczne. Niedługo później przystąpiono do realizacji Planu Sześcioletniego w plastyce.
Władysław Strzemiński był jednym z najoryginalniejszych artystów i teoretyków sztuki awangardowej pierwszej połowy dwudziestego wieku, nie tylko w Polsce, ale na świecie. Początek jego pracy twórczej wyznacza koniec Pierwszej Wojny Światowej, a więc okres ścierania się kilku wizji sztuki nowoczesnej. Podstawowym kontekstem dla prac Strzemińskiego był kubizm, nurt zapoczątkowany w pierwszej dekadzie dwudziestego wieku przez Pabla Picassa i Georges'a Braque’a w Paryżu.
Władysław Strzemiński to niezaprzeczalnie jeden z najważniejszych artystów polskiej awangardy międzywojennej. Był nie tylko malarzem, ale i teoretykiem, autorem tekstów o sztuce oraz twórcą teorii osobnego nurtu – unizmu. W latach 30. Strzemiński był niezwykle aktywnym animatorem polskiego życia artystycznego i bezkompromisowym propagatorem sztuki nowoczesnej. Szczególną uwagę poświęcał sztuce abstrakcyjnej, czyli - jak sugerowałby łaciński źródłosłów pojęcia „abstrakcja” [łac.
