Portret Ireny Krzywickiej
Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseudonim artystyczny Witkacy, tworzył w epoce dwudziestolecia międzywojennego. Był filozofem, pisarzem, fotografem, teoretykiem i krytykiem sztuki, dramaturgiem i malarzem.
Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseudonim artystyczny Witkacy, tworzył w epoce dwudziestolecia międzywojennego. Był filozofem, pisarzem, fotografem, teoretykiem i krytykiem sztuki, dramaturgiem i malarzem.
W połowie lat 20. XX wieku polski krytyk sztuki, Wacław Husarski, wskazywał na obecność w malarstwie europejskim silnego „prądu klasycznego”, który coraz dobitniej wyłaniał się z chaosu namnażających się tendencji artystycznych, zwykle awangardowych, popularnie określanych mianem „-izmów”. Istotnie, powrót do tradycji klasycznych i swoiste „wołanie o ład” można zaobserwować w sztuce wielu krajów europejskich okresu międzywojennego. Szczególnie silnie ujawnia się w malarstwie francuskim. Do korzeni powracają artyści pracujący we Włoszech m.in.
Sala nr 193 na Zamku Królewskim w Warszawie. W chłodnym powietrzu wypełniającym pomieszczenie unosi się zapach farb. Przez przybrudzone okna wpadają blade promienie zimowego słońca. Na ścianach dookoła poopierane blejtramy przy nich stołki i drabiny. Na jednej z nich stoi Zofia Stryjeńska. W ręku trzyma kilka pędzli i paletę z farbami. Obok niej jej pomocnik profesor Tadeusz Noskowski z Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie. Zofia w skupieniu wykańcza szczegóły na mającym około 3 metry wysokości na 3 metry szerokości obrazie.