Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Dwie głowy to przykład dojrzałej twórczości Marii Jaremy. Przypadła ona na bardzo trudne dla polskich twórców lata, które nastąpiły niedługo po zakończeniu II wojny światowej (1939-1945). Pierwszą reakcją na pokój było ożywienie artystyczne i próby nadrobienia straconych dla kultury lat, jednak ta sytuacja nie trwała długo. Po 1945 r. Polska znalazła się pod politycznym wpływem Związku Radzieckiego, a wszystkie sfery życia były ściśle kontrolowane przez władze. W 1949 r.
Sztuka oficjalna Drugiej Rzeczypospolitej była jednym z ciekawszych zjawisk w historii polskiej kultury. Artyści poszukiwali nowych form wyrazu by pisać od nowa historię państwa, które znikło z mapy Europy na 123 lata. Jak pisze historyczka sztuki Iwona Luba, polska kultura, tak przywiązana do romantycznej tradycji, która ukształtowała poczucie narodowości i patriotyzmu, budowała na niej nową ideologię w epoce modernizmu. Jednocześnie próbowała pogodzić to z nowoczesnym rozwojem wszystkich obszarów życia.
Kariera artystyczna Jana Szczepkowskiego (1878–1964) nabrała tempa i rozwijała się w okresie Dwudziestolecia Międzywojennego. To czas w historii Polski szczególny: w 1918 roku, po 123 latach funkcjonowania pod zaborami, Rzeczpospolita odzyskała niepodległość. Część ziem należących przez ponad stulecie do zaboru austriackiego, pruskiego i rosyjskiego stanowiła znowu całość, Polska odzyskała państwowość, tożsamość polityczną i terytorialną. Młode państwo rozwijało się intensywnie na wielu płaszczyznach. Jedną z nich była infrastruktura, urbanistyka i architektura.
