Związek Radziecki przyjął w latach 30. zdecydowane stanowisko wobec sztuki. Jej głównym celem miało być przekazywanie socjalistycznych treści w prostej i zrozumiałej dla odbiorcy formie, tak by z łatwością można ją było zaprząc do służby państwowej propagandzie. Po rewolucyjnych latach 20., gdy rosyjska awangarda wiodła w całej Europie prym na polu eksperymentów artystycznych, decyzja o całkowitym podporządkowaniu sztuki partii komunistycznej była dla części artystów druzgocącym ciosem, dla innych zaś otworzyła drogę do lukratywnych karier.

Natalia Goncharova (1881–1962) była jedną z najbardziej radykalnych, samodzielnych i wszechstronnych artystek rosyjskiej awangardy. W 1913 roku, w Moskwie, gdy miała zaledwie 32 lata, odbyła się jej pierwsza wystawa retrospektywna. Zaprezentowano na niej ponad 800 prac artystki, wypowiadającej się w różnych mediach, podejmującej różnorodną tematykę, swobodnie poruszającej się w różnych stylistykach i czerpiącej inspiracje z wielu obszarów kultury. Wówczas jej pozycja była już ugruntowana, tak w rosyjskim, jak i w europejskim świecie sztuki.