Czas, w którym kształtowała się twórczość Francisa Bacona, był najbardziej dramatycznym okresem w historii współczesnej Europy. Najpierw rozerwała ją pierwsza wojna światowa, potem kryzys ekonomiczny, następnie hiszpańska wojna domowa, a w końcu zniszczeń dokonała druga wojna światowa. Nie ma narodu, który nie doświadczyłby nieszczęść ponad ludzką miarę. Wynaturzone okrucieństwo, jakim było masowe zabijanie, broń chemiczna zastosowana na wielką skalę, obozy koncentracyjne, eksterminacja Żydów oraz użycie bomby atomowej u tych, którzy przeżyli, spowodowały traumy i problemy egzystencjalne.

Historia tzw. Sądu Parysa wiąże się z osobą morskiej boginki Tetydy, której piękno urzekało greckich bogów, i to nie byle jakich, bowiem samego Zeusa i Posejdona. Bogini sprawiedliwości, Temida, tłumaczyła obu, iż, wedle przepowiedni, Tetyda urodzi syna, który będzie potężniejszy od swojego ojca. Mając to na względzie Zeus i Posejdon, chcąc zachować równowagę w świecie, postanowili wydać Tetydę za człowieka. Wybór padł na tesalskiego księcia Peleusa. Przygotowano wesele, na które zaproszono wszystkich bogów i wszystkie boginie, za wyjątkiem jednej, Eris, czyli bogini niezgody.