Nowy wiek, przyniósł nowe nurty w sztuce. Wszystko stało się względne i niepewne. Kubiści rozbili bryłę na niezliczone płaszczyzny poruszające się według własnych zasad. Ekspresjoniści krzyczeli z obrazów. Muzyka, podobnie jak sztuki plastyczne, także zaczęła poszukiwać nowych form wyrazu. Wszystko, co ładne, gładkie i proste, przestało budzić zainteresowanie. Harmonia ustąpiła miejsca rewolucji. Rodziło się nowe i uzurpowało sobie prawo do przewodzenia społeczeństwom. Postępy robiła nauka, czemuż więc sztuka miałaby stać w miejscu?

Rewolucja październikowa z roku 1917 jest uważana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii XX w. Jej znaczenie nie ograniczało się jedynie do domeny polityki, przeciwnie – przewrót polityczny pociągnął za sobą znaczne zmiany w sferze sztuki i rewolucję artystyczną, której apostołami byli rosyjscy, a później radzieccy awangardziści. W pierwszych latach istnienia bolszewickiej Rosji artyści cieszyli się bowiem dużą swobodą twórczą, która pozwalała im na eksperymenty formalne i estetyczne, a także na tworzenie zupełnie nowej, społecznie zaangażowanej sztuki.