Heinrich Wölfflin, Podstawowe pojęcia historii sztuki
Początek XX wieku, gdy dorastał Marc Chagall, był niesamowitym tyglem, w którym mieszały się kierunki i idee artystyczne. Mnogość teorii i programów sprawiała czasem wrażenie chaosu. Nie można było wyodrębnić tak zwanego stylu epoki, jak było to jeszcze kilkadziesiąt lat wcześniej, gdy mówiliśmy o romantyzmie, klasycyzmie lub jeszcze wcześniejszym baroku.
Oryginalna rzeźba „Leżącej postaci” odlana w ołowiu i doskonale reprezentująca różnorodne cechy kluczowe dla sztuki końca lat 30 XX wieku była prezentowana na wystawie Surrealizm dziś [Surrealism Today], która odbyła się w londyńskiej Zwemmer Gallery w 1940 r. Według badaczy aktywnych w latach 90. XX w., takich jak Michel Remy, Moore należał do tych twórców, którzy najaktywniej propagowali surrealizm na gruncie brytyjskim. Jak argumentował Remy, na Leżącą postać składa się labirynt wgłębień i tunelowych konstrukcji.
Hans Bellmer (1902-1975) to jeden z najoryginalniejszych twórców XX wieku. Przy czym jego oryginalność zasadza się na artystycznej eksploracji mrocznych, bardziej perwersyjnych aspektów ludzkiej natury, jak też otaczającej człowieka rzeczywistości. Z tego też względu zarówno za życia, jak i wiele lat po śmierci, uznawano go często za artystę kontrowersyjnego, a nawet tworzącego sztukę skandalizującą, jawnie obsceniczną lub przynajmniej trudną w odbiorze, nie bardzo nadającą się dla szerokiego grona odbiorców.
