W roku 1930 na terenie Polski ścierały się różne nurty artystyczne: wciąż popularny był kubizm, do głosu dochodziły kolejne awangardowe nurty, a także powstawały nowe artystyczne ugrupowania, wspólnie poszukujące drogi artystycznej, Tworzono także w nurcie Art Deco, czyli sztuki dekoracyjnej związanej przede wszystkim z przedmiotami użytku codziennego, ale w formie zgeometryzowanej i syntetycznej. Jednocześnie wielu artystów szukało natchnienia w sztuce dawnych mistrzów, zamiast szukać swojego wyrazu w coraz to nowszych modach sięgało do przeszłości i na tej bazie budowało swoją twórczość.

Historia architektury pierwszej ćwierci dwudziestego wieku, czasu powstania wyjątkowego kościoła św. Rocha, dzieła Oskara Wiktora Sosnowskiego, to moment rodzącej się sztuki nowoczesnej, z francuskiego zwanej również modernizmem. Modernizm uważany za nurt naczelny i reprezentacyjny okresu pierwszej połowy dwudziestego wieku powiązany był ściśle z industrializacją, nowinkami w technikach budowlanych, ale również w naukach społecznych. Europejscy artyści awangardowi, eksperymentowali w zakresie możliwości konstrukcyjnych, materiałowych, funkcjonalnych i plastycznych.