Obraz Eugeniusza Zaka „Idylla” powstał w latach 1920-22, w niezwykle ciekawym okresie dla europejskiej sztuki. Od kilkunastu lat rozwijały się w malarstwie przeróżne nurty awangardowe, podważające tradycyjne myślenie o sztuce: był to między innymi fowizm, kubizm czy wreszcie abstrakcjonizm. Jednak Eugeniusz Zak bardziej niż awangardą interesował się sztuką dawną, przetwarzał ją jednak na swój sposób; przez większość swojej artystycznej kariery pozostawał pod wpływem neoklasycyzmu, w którym dominowały wartości dekoracyjne.

Sztuka lat trzydziestych różniła się od twórczości z poprzedniej dekady. W 1929 roku wybuchł ogólnoświatowy kryzys, który tylko wzmógł lęki i niepokoje społeczeństwa spowodowane kryzysami idei postępu, rozwoju miast, a co miało za tym iść polepszeniem się sytuacji obywateli. W kryzysie były również tereny Drugiej Rzeczypospolitej, na których postępowało ubożenie społeczeństwa, narastały konflikty polityczne oraz narodowościowe. Twórcy i twórczynie nie wychwalali już pędu nowego życia, a raczej skłaniali się ku problemom zwykłych obywateli.