XX WIEK

Berlin

Lata 1955-1956 stanowią istotną cezurę w historii powojennej sztuki w Polsce. Wtedy bowiem oficjalna polityka kulturalna Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, oparta na doktrynie socrealizmu, zaczęła chwiać się w posadach. Choć 22 lipca 1955 roku uroczyście oddano do użytku Pałac Kultury i Nauki im. Józefa Stalina w Warszawie, najwymowniejszy w Polsce symbol socrealizmu oraz narzuconej przez siły zewnętrzne władzy, to życie kulturalne zaczęło się już toczyć odmiennym od dotychczasowego rytmem. Śmierć Stalina dwa lata wcześniej uruchomiła procesy prowadzące do tzw.

Mechano-Faktura

Na przełomie XIX i XX wieku podjęto zagadnienie stylu narodowego. Jego formy miały wyrażać odrębność i wyjątkowość krajowej kultury. Jako że Polska ciągle znajdowała się pod zaborami, wielu artystów tym bardziej pragnęło pobudzać i pielęgnować postawy patriotyczne odbiorców w celu zachowania tożsamości narodowej. Przykładowo, inspiracją dla nich stały się regionalne odmiany stylów historycznych i kultura ludowa. Polscy twórcy podzielali jednak takie zainteresowania z innymi twórcami europejskimi.

Pałac Kultury i Nauki im. Józefa Stalina

Pałac Kultury w Warszawie to świetny przykład realizmu socjalistycznego. Był to oficjalny nurt artystycznym obowiązujący w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich do lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Jego zasady przedstawione zostały w 1934 roku na Pierwszym Kongresie Związku Pisarzy Radzieckich. Główne założenia to odcięcie się od sztuki burżuazyjnej, powierzenie twórczości artystycznej misji propagandowo-wychowawczej, postulat realizmu oraz uproszczenia języka artystycznego. Zalecano też nawiązywanie do sztuki ludowej i narodowej.

Strony

Grantodawcy

Logotyp programu Kultura Dostępna oraz Narodowego Centrum Kultury
Wschodzący Białystok - logotyp miasta Białystok
Żubr - logotyp Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego
Logotyp Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego