XX WIEK

Procesja z cyklu Xięga bałwochwalcza

Dwa pierwsze dziesięciolecia dwudziestego wieku to czas kubizmu i konstruktywizmu. Przedstawiciele tych nurtów kładli nacisk na surowe, uproszczone i zgeometryzowane formy, które nie służyły prowadzeniu narracji, lecz były istotne same w sobie. Na tle takich nowinek powstałe na początku lat dwudziestych XX w. grafiki Brunona Schulza, cechujące się płynnością i ekspresyjnością linii, obfitujące w symbole i opowiadające za ich pomocą określone historie, a także czerpiące z głębin osobowości twórcy, wydawały się anachroniczne.

Pejzaż beskidzki ze stacyjką - Potomiaro

Terminy „malarz naiwny” czy „prymitywista” odnoszą się do twórców nieposiadających akademickiego wykształcenia, samouków, zazwyczaj przedstawicieli niższych warstw społecznych. Ich obrazy wymykają się najprostszym, najbardziej oczywistym klasyfikacjom: nie mieszczą się ani w spektrum tradycyjnie pojmowanej sztuki ludowej, ani też profesjonalnej. Twórczość prymitywistów jest osobna, indywidualna w charakterze, a przy tym – z racji niekiedy wysokiego poziomu artystycznego – inspirująca profesjonalnych malarzy.

Manifest

Po II wojnie światowej w państwach bloku sowieckiego, w tym w Polsce, wprowadzono realizm socjalistyczny, inaczej zwany socrealizmem. Ta doktryna była związana z polityką okresu stalinizmu: sztuka miała być narzędziem propagandowym partii komunistycznej. Opisując socrealizm w skrócie można powiedzieć, że według tej doktryny sztuka miała mieć formę realistyczną, łatwą i oczywistą w odbiorze, a treść socjalistyczną, zgodną z ideami w ujęciu marksistowsko-leninowskim. Ponadto sztuka powinna posługiwać się językiem prostych form, które miały być zrozumiałe dla wszystkich obywateli.

Strony

Grantodawcy

Logotyp programu Kultura Dostępna oraz Narodowego Centrum Kultury
Wschodzący Białystok - logotyp miasta Białystok
Żubr - logotyp Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego
Logotyp Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego