W 1855 roku, w Paryżu, miała miejsce Wystawa Światowa, spektakularne wydarzenie, które ściągnęło nad Sekwanę setki wystawców i turystów z całego świata. Swą obecnością zaszczyciły wówczas Paryż elity ówczesnej Europy, w tym liczne głowy koronowane: brytyjska para królewska, królowie Portugalii i Piemontu. Dla poszczególnych państw biorących dział w wystawie była to okazja do zaprezentowania zdobyczy technologicznych oraz osiągnięć z zakresu przemysłu i rolnictwa, a tym samym do budowania prestiżu politycznego i kulturowego na arenie międzynarodowej.

Przygoda Paula Gaugina (1848–1903) z ceramiką nie trwała długo, zaledwie osiem lat. Materiał ten odkrył dzięki Ernestowi Chapletowi, rzeźbiarzowi i wybitnemu ceramikowi. Chaplet pełnił funkcję dyrektora paryskiej manufaktury porcelany Charles’a Havilanda, prowadził też własną wytwórnię ceramiki oraz atelier ceramiczne w Bourg-la-Reine i Choisse-le-Roi. W zakresie technologii interesowały go głównie metody produkcji szkliwa barwnego, zwłaszcza głęboko karminowego szkliwa „sang-de-boeuf” (bycza krew).