Lata 60. XIX stulecia to czas dla Maneta szczególny. Wtedy bowiem powstały dzieła wyjątkowej rangi w jego dorobku, m.in. Śniadanie na trawie (1863) i Olimpia (1863). Dzieła, które wywołały poruszenie wśród publiczności i głęboko ją podzieliły. Konserwatywnie nastawieni miłośnicy sztuki odsądzali artystę od czci i wiary za łamanie ugruntowanych schematów, zarówno formalnych, jak i ikonograficznych. Zarzucali mu podejmowanie w malarstwie wątków zbyt współczesnych, a przy tym nie wpisujących się w stereotypowe widzenie określonych zagadnień.

Constant Troyon, pejzażysta i animalista (artysta ukazujący zwierzęta), tworzył w takim momencie historycznym, w którym ustalone, sztywne kanony ścierały się z innowacyjnymi działaniami malarzy. W hierarchii ważności tematów w nauczaniu akademickim, które kształtowało powszechne pojmowanie sztuki, pejzaż znajdował się na odległym miejscu. Akademickie reguły czyniły z niego zaledwie tło, na którym malarz prezentował określoną historię, najlepiej z mitycznymi bohaterami.